„— Myślisz, że tobie jednej nie chce się iść do wody. A w ogóle to nie bądź taka ważna! A w ogóle to odezwij się!
— O mnie się nie martw — odezwała się więc Easter i leżała,nieruchomo, z rękami i nogami szeroko rozrzuconymi na boki. — O mnie się nie martw!
—. Wiesz có, uciekniemy dzisiaj od wyplatania koszyków — szepnęła Jinny Love Ninie do ucha. Było to w kilka dni później.
— Fajnie! Czemu nie
— Cudownie. Pomyślą, żeśmy się potopiły.
Bose, wymknęły się tylnym wyjściem z namiotu. Stopy ich teraz były równie twarde .jak stopy sierot. Kołysząca się opodal w hamaku panna Moody z kolei czytała teraz Drugi pobyt Briana Kenta. (Nikt nie wiedział, czyja była właściwie ta książka. Znaleziono ją pewnego dnia na ziemi z okładką obstrzępioną i skrę
coną na rogach. Wszyscy mieszkańcy obozu nad Jeziorem Księżycowym po kolei usiłowali przeczytać ją, wyobrażając sobie zapewne, że ma jakiś związek z życiem obozu, lecz rzucali ją w połowie). Kot jednego z Murzynów, zwany Kotem, leżał na żerdzi i spokojnie się wygrzewał, a spostrzegłszy dziewczęta zsunął się płynnie, bezszelestnie na ziemię jakby wylany z butelki. Przyłączył się do dziewcząt żwawo sunąc przed nimi.
Ześliznęły się ze skarpy, minęły namiot Locha Morrisona i wyszły na ścieżkę prowadzącą na bagna. Szły jedna za drugą, parowem tak wąskim, że gdyby rozłożyły ręce, dotknęłyby bez trudu obu śliskich ścian. Każdy ich krok wzniecał tumany kurzu, lekkiego jak talk, który sprzedawcy zwykle wsypują do nowo nabytych rękawiczek skórkowych. Uwagę tę Jinny Love powtórzyła dwukrotnie. Palczaste liście rycynusa wyciągały się do nich jak dłonie Cyganek, rozchylające firanki wozów, pomarszczone i skorupiaste jak twarze starych wróżbitów.“(7)