„Wczesną jesienią przed Yincentem znów stanęła konieczność decyzji. Urszula wciąż jeszcze nie była zamężna.
— Nie jesteś stworzony do tych zajęć w sklepie, Vincencie — rzekł ojciec. — Twoje serce skłania cię do służby bożej.
— Wiem o tym, ojcze.
— W takim razie czemu nie pojedziesz do Amsterdamu na studia
— Chciałbym, ale...
— Czy wciąż jeszcze się wahasz
— Tak. Nie mogę ci teraz tego wytłumaczyć. Zostaw mi jeszcze trochę czasu do namysłu.
Stryj Jan przejeżdżał właśnie przez Etten.
— W moim domu w Amsterdamie czeka na ciebie pokój, Vincencie — powiedział.
— A pastor Stricker pisał, że wystara ci się o dobrych nauczycieli — dodała matka.
Odkąd z rąk Urszuli spłynęło na niego cierpienie, sprawa wszystkich wydziedziczonych stała się jego sprawą. Wiedział, że najlepszą drogą do służenia tej sprawie były studia teologii na uniwersytecie w Amsterdamie. Rodziny Van Goghów i Strickerów przyjęłyby go i zachęcały, pomagałyby mu finansowo i moralnie. Ale nie mógł jeszcze zerwać zupełnie z przeszłością Urszula była w Anglii — i była wolna. W Holandii stracił z nią wszelki kontakt. Sprowadził sobie dzienniki angielskie, odpowiadał na oferty i w końcu otrzymał posadę nauczyciela w Ramsgate, mieście portowym oddalonym o cztery i pół godziny jazdy koleją od Londynu.“(8)