„wyznaniem rozwścieczonego Iumpabuchaltera i tylko wielkość liczb pozostawała nadal groźna.
— groźne są również obawy jeśli bestia może być tak przeciętnym okazem, czy to nie oznacza jej wszechobecności W ilu krajach, w ilu miastach słyszałem śmiech z rzędów, kiedy na ekranie masakrowano naiwnego Gdyby to było tylko zjawisko plemienne...
. — piękne, nieznaczne słowo śmierć, tak bliskie śmiechu czy ćwierci. Jest w nim szelest trawy, wilgotny, usypiający. W porównaniu z nim Tod brzmi jak uderzenie topora. Śmierć oznacza dla mnie koniec życia, Tod zawsze będzie egzekucją. Doprawdy, to nie język, to machina tortur! Schrecklich! Dlaczego nagromadzili w nim tyle zębatych kół, tyle śrub i pomostów Żeby mnie straszyć Aber doch!
— nie wiem, jak z nimi rozmawiać, nie umiem, przeszkadza mi moja pamięć. Ciągle mam wrażenie, że udajemy, i oni, i ja, że gdy uśmiechamy się do siebie, leżą między nami gnijące kości —
— tego dnia przed dom zajechała ciężarówka z oddziałem żołnierzy. Szofer o rudych rzęsach szukał drogi na Okęcie, ojciec zaczął z nim rozmawiać i poczęstował go papierosem. W domu robiłem mu wymówki, krzyczał na mnie — Woźny! Woźny bankowy z Lubeki! Zostawił tam żonę i dzieci! — W miesiąc później wyrzucali nas z mieszkania, tęgi starszy pan w rogowych okularach spokojnie wyjął mi z rąk rakietę tenisową, którą pakowałem do walizki — Wer spielt heute Tennis — wzruszył ramionami. Kiedy wkładał rakietę do opróżnionej przez matkę komody, spostrzegłem, że ojcu drga górna warga. Był zarumieniony i trochę zezował. Ścisnąłem go za ramię.“(9)