„Zarys historii poglqdów i badań nad nowotworami
Nowotwory złośliwe — czyli guzy niszczące sąsiednie tkanki i narządy oraz dające przerzuty do węzłów chłonnych i odległych narządów — znane były już w starożytnym Egipcie. Ojciec medycyny Hipokrates (ok. 460377 p.n.e.) określił je mianem raka — carcinom, a rzymski uczony Celsus (53 p.n.e.7 n.e.) użył łacińskiego słowa cancer, które współcześnie jest nadal szeroko stosowane w literaturze medycznej. Nazwa ta powstała z porównania rozprzestrzeniania się nowotworów złośliwych twarzy i piersi do krótkiego odwłoku i wielu odnóży kraba, należącego do podrzędu raków dziesięcionogich.
Posługując się poglądami Hipokratesa o złym zmieszaniu czterech soków ustrojowych (krwi, śluzu, żółci i czarnej żółci) jako przyczynie chorób, lekarz cesarzy rzymskich Galen (ok. 129 201) stwierdził częstsze występowanie nowotworów u kobiet melancholijnych, mających nadmiar czarnej żółci (melas chole). Jakkolwiek współcześnie lepiej poznaliśmy skład ludzkiego organizmu, to spostrzeżenie to nie straciło swej aktualności wskazując na znaczenie czynników psychicznych w powstawaniu nowotworów. W połowie ubiegłego wieku
R. Stern wykazywał częstsze występowanie raka szyjki macicy u mężatek wrażliwych i sfrustrowanych, co w połowie XX w. związano ze ściśle określonymi zaburzeniami neurohormonalnymi u kobiet z zespołem podwzgórzycy pociążowej.“(6)